صدا کن مرا

 صدای تو خوب است

 صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

 که در انتهای صمیمیت حزن می روید

 

 در ابعاد این عصر خاموش

 من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

 بیا تابرایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

 و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد

 و خاصیت عشق این است

 کسی نیست

 بیا زندگی را بدزدیم آن وقت

 میان دو دیدار قسمت کنیم

 بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم

 بیا زودتر چیزها را ببینیم…

 

برگرفته از "به باغ همسفران" / سهراب سپهری